புதன், 12 செப்டம்பர், 2018

ஊதியம் மனிதனுக்கு மட்டுமா என்ன

ஊதிய உயர்வு போத வில்லை, ஊக்கத் தொகை போத வில்லை என்று பல தொழிற் சங்கங்கள் போராடுவதை பார்த்திருப்போம்.

ஆனால் இங்கு 9 ஆண்டுகள் எந்த போராட்டமும் செய்யாமல் கொடுத்த பணியை அழகாய் செய்து வந்த ஒரு ஜீவராசி அதுவும் மனிதன் அல்ல எனும் போது ஆச்சரியம் மேலிடத்தான் செய்கிறது.

இது 19 ம் நூற்றாண்டில் நடந்த நிகழ்வு.

மனிதனுக்கும் வானர வகை சேர்ந்த பபூன் ஆகிய இருவருக்கும் நடந்த ஓர் அபூர்வ நிகழ்வு.

தென் ஆப்பிரிக்கா நாட்டின் கேப் டவுன் நகரில் உள்ள ஒரு தொடர் வண்டி நிலையத்தின் பெயர் உய்டன்ஹேஜ். இங்கு ஜேம்ஸ் என்பவர் பாதுகாவலராக பணி புரிந்து வந்தார்.

ஓடிக்கொண்டிருக்கும் தொடர் வண்டியிலிருந்து அனாயாசமாக குதித்து அருஞ்செயல் செய்பவர் ஆகையால் ஜம்ப்பர் என்ற புனை பெயரும் உண்டு இவருக்கு.

இதில் இணையாய் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் இரு தொடர் வண்டிகளுக்கிடையே தாவுவதும் அடக்கம்.

பல முறை இரு வண்டிகளுக்கிடையே தாவுவது இவருக்கு வாடிக்கையாகி போனது என்றாலும், இந்த செயலே ஒரு நாள் இவருக்கு எமனாய் மாறியது.

ஒரு முறை தாவும் போது கால் சறுக்கி விழுந்து இரு கால்களையும் பறி கொடுத்தார்.

இழந்தது கால்களை மட்டுமே , நம்பிக்கையை அல்ல.

ஒரு சில மாத ஓய்விற்கு பின்னர் செயற்கை கால்களை பொருத்திக் கொண்டு மீண்டும் பணிக்கு திரும்பிய இவரிடமே நிர்வாகம் பணியை திரும்ப ஒப்படைத்தது நன்கு பணி செய்பவர் என்பதாலும், கருணையின் அடிப்படையிலும்.



இவர் இல்லம் தொடர் வண்டி நிலையத்திலிருந்து சுமார் ½ கி.மீ தொலைவே என்பதால் பணிக்கு சென்று வர தண்டவாளங்களின் மேல் கையால் தள்ளப்படும் வண்டி போன்ற சக்கர நாற்காலியை பயன் படுத்தி வந்தார்.

தற்போது அவருக்கு வழங்கப்பட்டது நிலைய பாதுகாப்பு மற்றும் உய்டன்ஹேஜ் நிலையத்தில் சமிக்ஞை விளக்குகளை இயக்குவது போன்று பணிகள்.

மேலும் இவர் தாமாகவே முன் வந்து நிலைய பூங்காவினை பராமரிக்கவும் செய்தார்.

இவ்விதமான பணிகளை தொடர்ந்து செய்து வந்த இவருக்கு ஒரு நாள் அருகிலிருந்த சந்தைக்கு செல்ல நேரிட்டது.  

அங்கு ஓர் அதிசய நிகழ்ச்சியை கண்டார்.

பபூன் ஒன்று சக்கர நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த மனிதரை தள்ளிக்கொண்டு வருவதை கண்டார்.

அமர்ந்திருந்த மனிதரே அதன் உரிமையாளர் என அறிந்து கொண்டு அந்த பபூனை விலைக்கும் வாங்கி விட்டார்.

பபூனுக்கு ஜாக் என பெயரிட்டு இல்லத்திலிருந்து பணிக்கு சென்று வர தாம் பயன்படுத்தும் சக்கர நாற்காலியை தள்ளுவதற்கு ஜாக்கை வைத்துக் கொண்டார்.

அமர்ந்தபடியே வேலை செய்யும் போது ஜேம்ஸ் இன் உத்தரவு படி ஜாக் சக்கர நாற்காலியை தள்ளி வந்த கதை நடந்து (நிகழ்ந்து) வந்துள்ளது.

மெல்ல மெல்ல ஜாக் தம் எஜமானர் செய்யும் வேலைகளை உள்வாங்க துவங்கியது. 

அதாவது சமிக்ஞை விளக்கு பணிகள் மற்றும் தொடர்வண்டி தடத்தை மாற்றுவது ஆகியவை.

தாம் செய்யும் வேலைகளை ஜாக் கூர்ந்து கவனிப்பதை கண்ட ஜேம்ஸ் அதனை மெல்ல பழக்க துவங்கினார். முதலில் அதன் கரம் பிடித்து தொடர்வண்டி தடத்தை மாற்றுவது மற்றும், சமிக்ஞைகளை மாற்றுவது(விலங்குகளுக்கு கருப்பு மற்றும் வெள்ளை மட்டுமே தெரியும் என்றாலும் ஜாக் எப்படி பச்சை , சிவப்பு போன்ற நிறங்களை இனம் பிரித்தது என தெரியவில்லை) போன்ற வேலைகளை ஜேம்ஸ் பயிற்றுவித்தார்.


இதில் ரசிக்கத்தக்க அம்சம் என்னவென்றால் ஜேம்ஸ் கட்டளையிட்டால் மட்டுமே ஜாக் இந்த பணிகளை செய்யும் அளவிற்கு முன்னேறியிருந்தது தான்.

இந்த இருவருக்கும் இருந்த நெருக்கம் பலருக்கு ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியது மட்டுமல்ல, ஒரு பெண்மணிக்கு அதிர்ச்சியையும் உண்டாக்கியது. ஆகையினால் தம் கடமை செவ்வனே செய்ய எண்ணி தொடர்வண்டி நிலைய உயர் அதிகாரிகளுக்கு புகார் தெரிவித்து விட்டார்.

முதலில் நம்பாத அதிகாரிகள் மீண்டும் மீண்டும் வந்த தகவலை கொண்டு உய்டன்ஹேஜ்  தொடர்வண்டி நிலையத்திற்கே நேரில் வந்தது சோதனை செய்தனர்.

அதிர்ச்சியின் உச்சத்திற்கே சென்ற அவர்கள் உடனடியாக இருவரையும் உய்டன்ஹேஜ் நிலையம் விட்டு வெளியேற உத்தரவிட்டார்கள் .

அதனை ஏற்க மறுத்த ஜேம்ஸ் இப்பணிகளை தாமே செய்வதாகவும் பபூன் ஜாக் தமக்கு உதவியாளர் என்ற அளவில் உள்ளதாகவும் கூறி வாதிட்டார்.

அதற்கு சாட்சியாக இது வரை எந்த ஒரு அசம்பாவிதமும் இந்த பகுதியில் நடக்கவில்லை என்று அவர் பல முறை வாதிட , வேண்டுகோள் அதிகாரிகளால் ஏற்கப்பட்டு ஜாக்கிற்கு சோதனை வைக்கப்பட்டது.

மீண்டும் அதிர்ச்சியின் உச்சத்திற்கே சென்றார்கள் அவ்வதிகாரிகள், பல விதமான சோதனைகளிலும் ஜாக் திறம்படவும் , பிழையின்றி செய்வதையும் கண்டு.

இந்த அதிர்ச்சி இன்ப அதிர்ச்சியாக மாற , அதிகாரிகள் பபூன் ஜாக்கிற்கு சமிக்ஞையாளர் பதவியும் வழங்கினர் , உடன் ஊதியமும்.

உலக வரலாற்றிலேயே இது வரை ஒரு விலங்கு தொடர்வண்டி நிலையத்தில் பணியாற்றியது உண்டென்றால் அது நம் பதிவின் நாயகர் ஜாக் தான்.

சுமார் 9 ஆண்டுகள் பணி புரிந்த ஜாக் இறந்து போனது காச நோயால் 1890ல்.

இவ்வளவு பேசினோமே , நம் நாயகருக்கு எவ்வளவு ஊதியம் என்று பேசவே இல்லையே.

பணி புரிந்த 9 ஆண்டுகளில் ஒரு முறை கூட தவறே செய்யாத ஜாக்கிற்கு ஒரு நாளைக்கு .20 ராண்டுகளும் (தென் ஆப்பிரிக்க நாணயம்) மற்றும் வாரம் ஒரு முறை அரை குடுவை சோம பானமும்.

நன்றி : விகடன்

வெள்ளி, 15 ஜூன், 2018

மாற்று(ம்) திறனாளி


குழந்தை பிறந்தவுடன் வாரிசு வந்த மகிழ்வில் குடும்பமே திளைத்திருக்க வேண்டிய தருணம் அது.

பாட்டியார் மட்டும் பிறந்த குழந்தையை , இந்த பதிவின் நாயகரை ஏறெடுத்தும் பாராமல் மருத்துவமனையை விட்டு சென்று விட்டார்.

அப்படி என்ன நடந்து விட்டது.

வாருங்களேன் பார்ப்போம்.

1982 ம் ஆண்டு டிசம்பர் 4 ம் தேதி, ஆஸ்திரேலியாவில் நிக் வுஜிசிக் பிறந்த போது இவருக்கு இரு கரங்கள் மட்டுமல்ல, கால்களும் இல்லை.



ஓர் அங்குலம் அளவுள்ள கால்கள் கொண்ட இவருக்கு ஒரு கால் அந்த சிறிய அளவிலும் கூட கோணலாகவே இருந்தது.

மற்றபடி இவர் முழு உடல் நலன் உள்ளவர் தான்.

ஒரு மாற்றுத் திறனாளி சிறுவனைப் போல் இவர் இல்லை.

மாற்றுத் திறனாளிகளுக்கான பள்ளியில் பயிலாமல் இவர் மற்ற ஆரோக்கியமான மாணவர்கள் பயிலும் பள்ளியிலேயே சேர்ந்தார், அரும்பாடுபட்டு.

தம் மீது விழுந்த கேலியான விமர்சனங்களை தாங்க இயலாமல் 8ம் அகவையிலேயே தற்கொலைக்கு முயன்றவர் , பின்னர் அவைகளை மெல்ல மெல்ல வெற்றி படிகளாக்கிக் கொண்டார்.

இவரின் தாயார் மாற்று திறனாளிகளை பற்றி ஒரு நீண்ட நேரம் இவரிடம் பேசியதே இவரது வாழ்வின் திருப்பு முனையாக அமைந்தது

இரு கரங்களும், கால்களும் இல்லை , கூடவே கவலையும் இல்லை என்பதே இவரது தாரக மந்திரம்.



உயரம் .99 மீட்டர்களே உள்ள இவரது திறமைகளை பட்டியலிடுவது சிரமம் தான்.

தூரிகையை வாயால் கவ்விய படியே ஓவியம் வரைவதில் வல்லவர்.

ஓர் அங்குல கால்களை கொண்டே கால் பந்து அழகாய் விளையாடுவார்.



கணிப்பொறியில் நிமிடத்திற்கு 45 சொற்களை இவர் அடிக்கவும் செய்பவர் என்பது மட்டுமல்ல, இவர் இசை கருவிகளும் வாசிக்கும் திறன் உடையவர்..

தமக்கென தனியாக வடிவமைக்கப்பட்ட மகிழ்வுந்தை செலுத்துவதில் வல்லவர்.


Skydiving செய்வதிலும் அஞ்சாதவர்..



இவ்வளவு ஏன், இவர் நீந்தவும் செய்வார் என்றால் நம்ப முடிகிறதா.




முத்தாய்ப்பாக சொல்ல வேண்டுமென்றால் இவர் ஓர் ஊக்கமூட்டும் மேடை பேச்சாளர்.



2006 ல் அமெரிக்காவிற்கு குடி பெயர்ந்த இவர் 2012 ல் கனே மியாஹார என்ற பெண்மணியை கரம் பிடித்தார்.



மேடை பேச்சிற்காக இது வரை சுமார் 57 நாடுகள் பயணித்துள்ளார்.



3000 மேடைகள் ஏறியுள்ளார், ஒரு சில இடங்களில் பார்வையாளர்களின் எண்ணிக்கை 110,000 மேலே.

“Life without limits” , “Limitless” , “Unstoppable “, “Attitude is everything”  போன்ற ஆங்கில புத்தகங்களை எழுதியுள்ளார்.






"The Butterfly Circus என்ற குறும்படத்தில் நடித்தமைக்காக விருதும் பெற்றார்..


பொறியின்மை யார்க்கும் பழியன்று அறிவறிந்து
ஆள்வினை இன்மை பழி.

(பொருள்: உடல் உறுப்பு, செயலற்று இருப்பது குறை ஆகாது. அறிய வேண்டியவதை அறிந்து முயற்சி செய்யாது இருப்பதே குறை)

மேற்கூறிய திருக்குறளுக்கு ஏற்ப சிறந்த உதாரணமாய் வாழ்ந்து வரும் இவரை போன்ற திறமைசாலிகள் இவ்வுலகிற்கு மென்மேலும் கிடைக்க பெறுவார்களானால், மாற்று திறனாளிகள் என்ற சொல் அகராதியிலிருந்து மறைந்து, உலகை மாற்றும் திறனாளிகள் என்ற சொல்லே நிச்சயம் இடம் பெறும்.

வெள்ளி, 1 ஜூன், 2018

என்று தணியும் இந்த ஆங்கில மோகம்


சில மாதங்களுக்கு முன் என் நீண்ட நாளைய நண்பரின் புதின வெளியீட்டு விழாவிற்காக தஞ்சை சென்றிருந்தேன்.

நண்பருக்கு அனைத்து துறைகளிலும் தொடர்புகள் அதிகம்.

எனவே ஆங்கில மற்றும் வரலாற்று ஆசிரியர்கள் மட்டுமின்றி பல்கலை கழகத்தில் பணி புரியும் அதிகாரிகளும் சிறப்பு விருந்தினர்களாக அழைக்கப் பட்டிருந்தனர்.

சமூக அக்கறையுடன் எழுதப்பட்ட அந்த புதினத்தை பற்றி வந்திருந்த அனைவரும் மிகவும் பாராட்டி பேசினர்.

வரலாற்று ஆசிரியர், நண்பரின் நற்குணங்களை பற்றி கூற பல்கலை கழக அதிகாரியோ நண்பரின் எழுத்து நடை பற்றி சிலாகித்து பேசினார்.

அடுத்து பேச வந்தவர் ஆங்கில பேராசிரியர்.

பேசிய 15 நிமிடங்களில் சுமார் ஓர் இரு நிமிடங்களே புதினம் பற்றி பேசினார்.

பின்னர் தம்மை பற்றியும், ஆங்கில மொழியின் பெருமை பற்றியும் பேச துவங்கினார் .

ஆங்கிலம் போல் ஒரு மொழி இல்லை அதை கற்றால் வாழ்வு சிறக்கும். என்னிடம் ஆங்கிலம் பயின்ற பல மாணவர்கள் தற்போது நல்ல நிலையில் உள்ளனர் என்று பேசிக் கொண்டிருந்தார்.

எனக்கோ சற்றே குருதி கொதிக்க துவங்கியது.

தேவையான இடங்களை தவிர மற்ற இடங்களில் தாய் மொழியையே பயன் படுத்த வேண்டும் என்பதில் மிகவும் உறுதியாக இருப்பவன் நான்.

(கணிப்பொறியில் பணி புரியும் நான் ஆங்கிலத்திற்கு மரியாதை அளிக்கிறேன்உரிய மரியாதை அளிக்க வேண்டும் என்பதில் மாற்று கருத்து இல்லை)

ஆங்கிலேயன் நம்மை ஆண்டான் என்பதை விட நமது வளங்கள் பலவும் சுரண்டப்பட்டன என்பதே எனது தனிப்பட்ட கருத்து.

ஜாலியன் வாலாபாக் படுகொலையும் கோஹினுர் வைரம் நம் நாட்டிலிருந்து மறைந்ததும் ஒரு சில உதாரணங்கள் எனது இந்த கோபத்திற்கு.

தமிழ் தொலைக்காட்சிகளின் பல நிகழ்ச்சிகளில் செயற்கையாக மற்றும் தேவையின்றி ஆங்கிலம் பேசும் யாரை கண்டாலும் எனக்கு வெறுப்பே மேலோங்கி நிற்கும்.

குறிப்பாக நடுவர்கள் என கூறிக் கொண்டு மேடையில் ஒலி வாங்கியுடன் அமர்ந்திருப்பவர்கள்.

ஒருவன் திறமையை மேடையில் விமர்சனம் செய்யும் போது 95% ஆங்கிலமும் 5% மட்டுமே தமிழும் அவர்களால் பேசப்படும்.

காரணம் நம் அனைவருக்கும் தெரிந்த ஒன்று தான்.  ஆங்கிலத்திற்கு அளிக்கப் படும் மதிப்பு உலகின் மூத்த மொழிக்கு அளிக்கப் படுவதில்லை.

பாடகர்கள் பலர் தொலைக்காட்சியில் நடுவர்களாக இது போன்று பேசுவதை நிச்சயம் கண்டிருப்போம்.

அப்போதெல்லாம் என்னுள் எழும் கேள்விதிரைப் படங்களின் பாடல் பதிவின் போது தமிழிலேயே எழுதப்பட்ட பாடலை ஆங்கிலம் கலந்து பாட இவர்கள் ஆயத்தமாய் இருக்கிறார்களா என்பதே.

சரி செயற்கையாய் இருக்கும் மனிதர்களை விட்டு விடயத்திற்கு வருகிறேன்.

அந்த பேராசிரியரின் பேச்சில் தலை செருக்கு நன்றாக வெளிப் பட்டதை கண்ட எனக்கு அவரிடம் சிறிது நேரம் பேச வேண்டும் என தோன்றியது.

பேசி முடித்த பிறகு வந்தவரிடம் , என்னை அறிமுகப் படுத்திக் கொண்டு பேச துவங்கினேன்.

சார் நல்லா பேசினீங்க , நானும் உங்க கல்லூரி மாணவன் தான் என்ற போது அவர் மகிழ்ந்தார்.

ஆங்கிலத்தில் எனக்கு ஓர் ஐயம் என்ற போது , கேளுங்கள் என்றார்.

"நான் என் குடும்பத்தில் ஐந்தாவது மகன்" என்ற சொற்றொடருக்கு ஆங்கிலத்தில் கேள்வி என்னவாக இருக்க முடியும் என்றேன்.

என் ஆங்கில அறிவிற்கு எட்டிய வரை இந்த கேள்விக்குவிடை இல்லை.

அவரோ “Which of the son are you”  என்பதே விடை என்றார்.

எனக்கோ இந்த விடை சரியாய் இருக்குமென தோன்றவில்லை.

ஆகையால் அவரிடம் ஐயா இது சரியாய் தோன்றவில்லையேஎந்த மகன் என்றா பொருள் கொள்ள முடியும் என்று கூறியதோடு  நிற்காமல் ஆங்கிலம் அப்படியொன்றும் ஒரு முழுமை அடைந்த மொழியாய் தோன்றவில்லை  என்ற எனது தனிப்பட்ட கருத்தை நான் சொன்ன பொது அவருக்கு கோபம் பொசுக்கென்று வந்தது.

பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே நாகரீகமாய் தமது வாகனத்தினுள்ளே சென்று அமர்ந்து விட்டார்.

பின்னாலே வந்த உதவியாளர் எனப்படும் அள்ளக்கை,

சார் ஏன் போயிட்டீங்க , ஆங்கிலம் தெரியாதவன் பிச்சைகாரன் , அடி முட்டாள் என்று மூதறிஞர் ஒருவர் சொன்னதை இவருக்கு (எனக்கு) சொல்ல வேண்டியது தானே என்றார்.

ஏற்கனவே கொதித்துக் கொண்டிருந்த என் ரத்தத்தில் இவர் எண்ணையை அல்ல , எரி பொருளையே ஊற்றி விட்டார்.

அப்படி என்றால் இத்தாலியிலிருந்து இங்கு வந்து தமிழுக்காக தம்மை அர்ப்பணம் செய்த வீர மாமுனிவர் எனும் ஜோசப் பெஸ்கி அடி முட்டாளா ..?


2000 ஆண்டுகளுக்கு முன் கண் அறுவை சிகிச்சை செய்த வாஸ்த்யாயனர் ஆங்கிலம் தெரிந்து தான் செய்தாரா அல்லது ஆர்யபட்டா கோள்களை ஆராய்ந்த போது ஆங்கிலம் இங்கு இருந்ததா போன்ற என்னுடைய பல கேள்விகளுக்கு அவரால் விடை தர இயலவில்லை.

என்ன இருந்தாலும் நாம் இருவரும் ஒரே கல்லூரியில் படித்தவர்கள் என்றவாறே அவரும் வாகனத்தினுள்ளே சென்று அமர வாகனம் வேகமாய் சென்று விட்டது.

இவரை போன்ற ஆங்கில மோகம் கொண்டவர்கள் சுமார் 100 வருடங்களுக்கு முன்பே இருந்திருக்க வேண்டும்.

இல்லையென்றால் தமிழ் இனி மெல்ல சாகும் என்று அந்த பெருங்கவி பாடி இருக்க மாட்டார்.

இந்த விடயத்தில் (மட்டும்) அந்த கவியின் கூற்று பொய்யாகி விட வேண்டும் என இறைவனை வேண்டிக் கொள்வதை தவிர எனக்கு வேறு வழி இல்லை.